20 Ocak 2014 Pazartesi

Kaçmak

Bu bloğu tutmaya başlayalı tam dörtbuçuk yıl olmuş. Bu yıllar boyunca dünyada pek çok felaket oldu, ülkemiz büyük sarsıntılar yaşadı, yaşamakta...
Ama burası benim ilham defterimdi, hayat bir şekilde hep devam ediyordu ve ben sadece güzellikleri, ilham aldıklarımı paylaşmak üzere tutuyordum defterimi...
Bugün, dörtbuçuk yılın sonunda belki de ilk kez bu kadar net olarak, tek bir güzel fotoğraf ya da söz paylaşacak gücüm yok...
Sabah kalktığımda, dünkü Hrant Dink'i anma törenlerinde çekilmiş beyaz bereli polis fotoğraflarını gördüğüm andan beri, içimden sadece haykırarak ağlamak, hiç durmadan koşmak, kaçmak, insan olduğumu unutmaya çalışmak geliyor...

4 yorum:

gezicini dedi ki...

Merhaba
Duruşunuzu anlıyorum, bence de haklısınız. Ama hayatta farklı konularla ilgilenmek, en azından sizi takip etmek bana huzur veriyor.
Lütfen devam edin.
Teşekkürler

Imge dedi ki...

Mahvetti beni o görüntüler dün. Uğraşsam bu kadar zalimane bir yaklaşım bulamazdım herhalde. Bu kadar saygı ve sevgi yoksunu bir toplumda yaşadığımızı hatırlatıp adeta boğazımı sıktı, kalan umut kırıntılarını yok etti, korkuttu. O yüzden son cümlene sonuna kadar katılıyorum.

Aylin dedi ki...

Sizi anlamamak mümkün değil, çünkü benzer duyguları özellikle son zamanlarda sık sık hissetmeye başladık. Tv seyredemiyorum artık,çünkü yaşam enerjim azaldı .Sizinki gibi bloglar ve hobi siteleri uzaklaşma ,kendimi hatırlama yolum oldu.Yazın lütfen..

Ahu (lavantabahcesi.com) dedi ki...

Sevgili Ayşe seni çok iyi anlıyorum, diyecek sözüm kalmadı olan biten karşısında... uzaklaşmak istiyor insan herşeyden elini eteğini çekmek... tamamen gitmemen dileğiyle